“Annem uçağa yürüyerek çıkamaz, özel hizmet için görevli tekerlekli sandalye getirdi, oturmasına yardım ettim, elini öptüm, ağlamaya başladı. “İnince çaldır, ararım ben,” dedim. “Sağ ol bitanem, bana baktın, yemek yaptın, dertleştik, bir daha ya gelirim ya gelemem, hakkını helal et” dedi. Gözlerim doldu. Üzülmesin diye ağlamadım. Ayrıldık. Ellere teslim etmenin burukluğuyla arkasından baktım. Bir köşeye oturup uçağın kalkmasını bekledim. Çekip gitmek istemedim. Sonra eve geldim. Salona baktım, o ...