Gözlerim, hayattan kopup gitmek istiyor gibi hissediyor; ruhum ağırlaşan bulutlar altında sürükleniyordu. Hava soğuk ve
yağmurluydu, baharın sıcak dokunuşunu özlemle bekliyordum.
Üşüyordum, fakat asıl üşüyen ruhumdu.
Sandığım insan acıları görmek, gözyaşlarını silmek ve acılara bizzat tanıklık etmekle doldu.
Her bir acı, derinlere işliyor ve kalbimi sıkıştırıyordu. Duygularımın karmaşası içinde kayboluyor, anlamını ve amacını
yitiren bir dünyada kendimi arıyordum.
Y ...