Akşam eve dönerken bir yalnızlık şiiri yazmayı kuruyorum.
Düzyazı biçiminde elbette. Şiir, kalemimi yılda bir iki kez ziyaret
ediyor. Bazen öyle duygulanıyorum. Deneyelim bakalım, ne çıkacak? Bir gölge gibi sokaklardan akar geçer, yalnızlığın kol gezdiği ya da beraberinde getirdiğin hüzünle odanı doldurursun.
Kimseye diyecek bir şeyin yok. Mızıldanmak, kabahati başkasına
atmaktır. Sitemler çağı da sona ereli çok zaman oldu. Her
insan kendi yalnızlığını üretir sonuçta. Çü ...