Ama aa! İlk kez kıpırdıyor dudakları, bütün sesler donmalı şu an. Mevsim, iklimler, camlar, sular, insanlar bir dakikalığına olsun öylece kalmalı. Keman ve onun sesi, dal- ların, rüzgârın ve geçmişin kolları… Yalnızlığın, yılların, hayatın döngüsündeki tortuları insanların üzerine sinmeli.
Oysa susuyor ve oturuyor.
Zarif ve zayıf bir yüz. Elleri bir sardunyayı okşuyor gibi kalmış. Yüzüne her dokunuşu, saçını her geri tarayışı hâlâ bir isyan. Bir zaman sonra hüzne dönüşen bir isya ...