Bu bir özürdür tüm gidenlerden.
Hep mi böyleydi, biz mi yarattık yalnızlığı?
Bölüşemediğimiz neydi tam da paylaştık derken?
Yaralarımıza kabuk olduk sanmıştık oysa.
Değmiştik çocukluk şımarıklıklarımıza,
Anne babalarımızın açtığı derin kuyuları gezmiştik gülerek, ağlayarak…
Başka sevdalarımızın üstünden geçmiştik bir bir.
Yeni bir pencere bulmuştuk içimizdeki özlemlere açılan.
Hafiflemiştik, varlığı keşfetmiştik.
Yarın daha az korkutuyordu, e ...