"Nadya, üzülme artık. Hiç değilse bir iki tane de olsa istediğin
eşyanı alabileceksin. Bizi düşünsene, öylece gideceğiz,
evimize ne olduğunu bile bilmiyoruz."
Başını hışımla kaldırdı, öfkeden, gözleri dipsiz kuyuların karanlığına bürünmüştü.
"Biz ne olacağımızı biliyor muyuz? Kime ne yaptık? Kimin canını yaktık? Neden toprağımızdan, evimizden, sevdiğimiz herkesten, her şeyden ayrılmak zorunda kaldık?" İçindeki hıncı, öfkeyi, nefreti, korkuyu kusuyordu. Yaşanacakları engelleme ...