Kişinin; içgüdüsel iklimi aşk ve sevgidir. Bu iklimden uzaklaşan, kendinden ve hayattan kopmuş sayılır.
Güvensizlik; kendisinin ve karşısındakinin sevgisinden karşılık beklenmesiydi. Bu durumda gecenin ve gündüzün kâbustan farkı yoktu.
Şüphe; sadece kendi sevgisine inanarak başkasının sevgisine inanmamaktı. Bunun sonucu, kişinin; geceleri yalnızlık ve karanlık içinde kalması, gündüzleri kalabalıklar içinde boşlukları doldurmasıydı.
Özgüven; hem kendi sevgisine hem de karşısın ...