Yazmaya başladığımda, dünyanın gürültülü sesleri duvarlarıma çarpmıyor, geniş ve çetrefilsiz bir yolda koştuğumu düşünüyorum. Kelimelerle çizdiğim resimlerde, kendi maskemin bile düştüğünü görüyorum. Yazmanın en güzel yanı da, evrende adını hiç bilmediğiniz kişilerle bir satırda buluşuyor olmanız. Yazdığım yazılarda, yaşanmış aynı acılarda ya da aynı sevinçlerde, başka insanlarla denk gelmek, paylaşmanın o muazzam mutluluğunun altını çiziyor. Başka bir kalbe umut veren sözlerin, küçük melekler o ...