Hâlbuki yine buradayım; şu satırları yine o devrilmiş hokkaya bakarak
yazıyorum. Çünkü bir çocuğun yaramazlığına ehemmiyet vererek dayımı,
yengemi gücendirip gitmek pek abes olacağını anladım; hatta şimdi biraz
sükûn-ı demle düşündükçe bu vakada yine kendimi haksız buluyorum.
Pakize’nin bu sözü pek de mugayyir-i hakikat değildi. Öyle ya! Haşarı, şımarık,
zevzek bir çocuk olmakla beraber artık bir genç kızdı... Şimdi şu satırları
yazarken o başımın üstündeki odada hi ...