Bir dosttu o… Dizlerimin üzerine çöktüğüm zamanlarda sırtıma dokunup “Hadi, kalk!” diyen ve beni ayağa kaldıran… Umutsuz anlarımda yüzündeki tebessümüyle “Umut hep var!” diyen ve beni gülümseten… Ne zaman koşmaya kalksam, yanımda olup bana yol gösteren… Bir dosttu o… Bir liderdi o… Akıl ve bilim derken yalnızca kendi zamanını değil, yarınları da peşinden sürükleyen… Bağımsızlık ve özgürlük hedefine yürürken koca bir ulusa aynı hayali kurduran… Devrimler yaparken hiç batmayacak bir güneşi bu ülke ...