“sen tutsan ellerimi, dokunsan tenime
senden bana kalan sevda kalır sana
bende büyüyüp sana uzanan
senden akıp bende yatağını bulan
öyle bi sevda kalır geriye
dudağımızdaki tebessüm kalır
nefesimizdeki huzur
hafızamızdaki bütün aynalarda ışıyan gözlerimiz kalır”
Bir bilinmezin peşinde Haden Öz. Bilineni bir zerresinden tutup bilinmez bir yola çıkıyor. O yolda bilinen, çeşitli formlara bürünüyor. Bazen aşk ateşinde, bazen bir fotoğrafta, bir meşe pala ...