Ve sahne almıştı yer gök. Tüm yalınlığıyla ben de içinde uyandım gecesinden gündüzüne akarak. O kadar yalındı ki; hikâyesiz, yalansız, neyse o. Bu sırdan gelip nereye gideceğini bilmediğim, parçası olduğum evrenin seyrindeyim. Belki onu hikâyelerim diye. Ve sabahın sihirli görünüşleri gözlerime ışıdılar.
*
Eğer bir sondan bahsedeceksek; arayışını, sorgulamalarını tüketmiş insandır bu tanıma uyan. Biyolojik ve sosyolojik anlamda ölümdür bu. Yaşayan insan, soru sormadan duramaz. Ya ...