İnsan bazen kaderinden kaçıp kurtulmak ister, amma velakin asıl o zaman koşmaya başlar
kaderinin peşinden.
Meseleler içinden çıkılmaz hale gelindiğinde beyinde başlar çınlamalar. Her şey bitti
sanıldığı anda yeni bir kapı açılır. Bir bakarsın tutunu verir duvarın çatlağından sızan ışığa,
musluktan damlayan su sesine, köpek havlamasına, rüzgâr vınlamasına... Belkide en yakın
dostu, saksıdaki çiçek ya da pencerenin önüne konan bir kuş...
Yolcular, yaz gecelerinde cırc ...