Hastaneye bir gün daha geç getirilseydi, hiç ya- şama şansı yoktu. Öyle olsa da ruhundaki ıstırap be- denindekinden fazlaydı. Sanki kurşunlar vücuduna değil de ruhuna saplanmış gibiydi. Zeki sınırsız bir acıyla kıvranıyor, ruhunda açılan yaraların onu hala nasıl hayatta bıraktığına şaşıyordu. Belki bir gün her şey geçer, her şey değişir ve bedenini yaralayanları affedebilirdi ama ruhunun katillerini asla affetmeyecekti. Terler içinde uyanarak, “Beni öldürdüler.” dedi. Ard ...