Di wê demê temenê min nû bibû neh sal. Birayê min ê mezin, Emer, li welatekî din bû. Bavê min kuştibûn û li derdora me qet teşqele û şer kêm nedibûn. Diya min a jinebî bûbû mezin û rêvebira mala me û hemû barên malê û yên debara jiyanê, ya me -xwîşk û bira- ketibû stûyê wê. Lewma êdî neçar mabû û nizanîbû çi bike, lê di dawiyê de dîsa biryara revê, koçê û barkirinê da, ji bo karibe zarokên xwe ji teşqele û belayan rizgar bike û bigihîne hev.
Pîr Sebrî Omer di vê berhemê de ji dil dia ...