“Bana sor sevgili kâri', sana ben söyliyeyim,Ne hüviyyette şu karşında duran eş'ârım: Bir yığın söz ki, samîmiyyeti ancak hüneri; Ne tasannu' bilirim, çünkü, ne san'atkârım. Şi'r için 'gözyaşı' derler; onu bilmem, yalnız, Aczimin giryesidir bence bütün âsârım! Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyliyemem; Dili yok kalbimin, ondan ne kadar bîzârım! Oku, şâyed sana bir hisli yürek lâzımsa; Oku, zîrâ onu yazdım, iki söz yazdımsa.” (Mehmet Âkif)