"Siz ve bu şehirdeki herkes! Sevdiğiniz, bağlandığınız ve sahip olduğunuzu sanıp alıştığınız her şey, düşüncenin ötesine geçildiğinde düşle gerçek arasında bir Matrix sendromuna dönüşüyor! Ayakları çıplak olduğu halde çizmeleriyle çamura batmışlığı düşünen 2.adamı hiçbiriniz fark etmiyorsunuz! Kadının pervasız kahkahaları ve çocuk ağlamaları, makineleşmiş insanların kafasında zonklayan bir balyoza dönüşüyor. Ne garip değil mi? Yalnızlığı, lanetlenmiş bir azize gibi soframıza oturtmayışımız ve on ...