Her şey, her zamanki gibiyken insan; üzerini kalın ve ağır bir zar gibi kaplayıp kendisini nefessiz bırakan zamanı bir yerinden yırtmak; içinden sıyrılıp kendine varmak ister.
Bazen ufak bir söküğünden sızdığımız zamanın içinde dünü bugün, bugünüyse yarın yaparız...
Ya da tam tersi olur ve yarını bugüne taşıyıveririz.
An gelir; zamanını başkasında yakalarsın.
Cemil ve Sare gibi... Saati okurcasına, onunla okursun zamanını... Kendini de...
‘Saat 24:00'' dersin misal; ‘‘Ce ...