Türkiye’deki tiyatro uygulamalarında görülen yöntem boşluğu, bu kitapta tarif edilen çalışmanın ana çıkış noktasıdır. Rejisörün oyuncuyla iletişim biçimine yeni bir bakış açısı getirmeyi ve oyuncunun hareket potansiyelini geliştirmeyi amaçlayan çalışmanın temelinde, hareket ederek varolma düşüncesi yer alıyor. Oyuncunun hareket olasılıklarını çoğaltacak bir prova yöntemi geliştirilirken, hareketin odakta olduğu bir metne yaklaşım ve reji tasarımı anlayışı da ortaya konuyor.
Çalışmanın ilk e ...