Aslında karanlığımla tanışıyordum, arsızlığımla hakkından gelmesini çok iyi biliyordum. Bu karanlık beni, endişelendiğiniz gibi yormuyordu, hiçbir şekilde gücümü zorlamıyordu. Sanki bir dostun sıcak elleri gibi ruhuma dokunuyor, korkularımı ustalıkla alıyordu. Onu istemediğim için bana gücenmiyor, günü geldiğinde ona yalvaracağımdan, yaptıklarından bin pişman olan bir sevgili gibi ondan af dileyeceğimden emin bir şekilde beni bekliyordu. Tohumunda filizlenmeye başlayan bir bitki nasıl yaşama dör ...