’Nergis, bir süre sonra ayakkabılarını çıkardı, yalındı ayakları. Betonun soğukluğunu hissetti önce, aldırmadı üşümesine. Sonra oturduğu banktan kalkıp yalın ayak deniz
kenarına doğru yürüdü. Saçları esen rüzgârla dalgalanıp yüzüne geliyordu. Eliyle tutup
geriye doğru attı. Sonra başını çevirip yakarı dolu gözlerle gökyüzüne baktı. Göz
bebeklerinde vuran ay ışığının yansıması vardı. Belki de babasının dediği gibi ölümüyle kayacak
yıldızı arıyor- du. Gözleri yıldızını ararken, ...