İlkbaharın ikinci haftasıydı…
Umudun kapısı ardına kadar açılmıştı yüreğime. Henüz 11–12 yaşlarındaydım. Bir gün, rüyamda
dahi görmediğim insanlar ansızın karşıma dikildi. Ellerinde hayatın keskin kılıçları vardı. Ya kellemi alacaklardı ya da yüreğimde sahip olduğum tek şeyleri: cesaretimi ve dürüstlüğümü...
O gün, elimde ne varsa onunla karşı koydum hayatın hazırlıksız bırakan sürprizlerine. Henüz çok küçüktüm ama büyümek için hayata rüşvet teklif ettiğim zamanlar bile olmuştu. H ...