Yürüdüm Bizim Avnilere. Baktım hava umduğumdan daha güzel. Güneş bütün sıcaklığıyla gülücükler saçarak camlara vuruyor. Vardım, çaldım zili. Açılmadı. Yeniden çaldım, biraz gecikmeyle de olsa yukarıdan pencere açıldı ve bir ses: "Evde kimse yok." Baktım Özdemir Amca. Özdemir Amca bizim Avni Bey'in babası. Sesi tanıdım. "Benim Özdemir amca. Avni'nin arkadaşı Nuri." Başını camdan uzattı: "Ha sen misin Nuri Bey, Avniler evde yok da onun için öyle söyledim." Anladım ki adamcağız yalnız. O ...