Çok güzeldi her şey..
Yaşanması en mümkün anıların yaşarken düşünme farkındalığı vardı..
Neden en mutlu an da ayrılma iç güdüsü doğuyordu insana?
Bağlı kaldığımız yere parçamızı da bırakıyorduk..
Ve bu bizi tüketiyordu
O kadar yerde bırakacak parçalarımız yoktu..
Bizde kendimize yetecek kadar yaşamaya başladık..
Ya yüzümüzü ya aklımızı çevirdik..
Anlık hazlara gerçek tutkulu akşamları emanet ettik..
Kırmamak için sevmedik..
gibi
K ...