Çok pişmanım çok. Çocuklukta beynime işleyen kurallar, aşina olduğum nesneler, kayıtsız şartsız güvendiklerim tarafından islah edilmiş bilgilerin kalıplarını zedelemeyen içsel sorgulamalarım, gelecekteki yargılarıma yön verdi. Onlardan bir an bile şüphe etmeden yaşadım. Ne yazık ki kendi aklımı özgürce kullanabildiğim zaman vardığım kanılar, çocukluğumdakiler kadar sarsılmaz olamadılar. Eskileri yıkıp yenileri sağlamlaştırmaya ne vaktim, ne de cesaretim yetti.Temele inecek gücü kendimde göremedi ...