Tahminime göre, 15-16 yaşlarındaki çocuk ağlamaya devam ederken, bir taraftan da
komutanımın bacaklarına sarılarak; "Ne olur, size yalvarıyorum beni, ailemi savaşın olmadığı,
acıları az, mutlulukları çok bir ülkeye götürün" dedi. Ben de komutanıma, "Hayat ne kadar
acımasız, önce sınav yapıyor, sonra ders veriyor" dedim. Komutanım da acılı bir surat ifadesi ile
beni onayladı. Dostlarım, kısacası Tatar Hüseyin, Kore macerasından sonra Koreli Hüseyin
oldu. Bunları anlatmak ...