Binlercesi "normallik" denilen sıfata tutunup gidiyor iken; ben hep, önceki cümlede bırakılan
nokta gibiydim.
"Neden ruhum hep imlâ uyuşmazlığı yaşıyor?" sorusu yıllarca zihnime çengel atmıştı. Öyle
ansızın bir gece rüyamda
malum olmadı, "Evreka! Evreka!" diyerek şafak doğunca avazım çıkamadı. Vuslata dem tutan
yalnızlıkla yoğrula
yoğrula anladım hakikati.
Donuk bir illüzyonun uyuşmayan noktasıydım, çünkü aslında antika bir kitabın parçasıydım.
İçinde sayı ...