Bir gün, sevdalanmış ışık karanlığa. Onun kapkara saçlarına, umursamazlığına... Yaklaşmış usulca
yanına ve fısıldamış kulağına: "Seni seviyorum."
Bu söz çok hoşuna gitmişti karanlığın. Çünkü herkes korkarmış karanlıktan ve kimse sevmezmiş
karanlığı.
Işık ve karanlık birbirlerinin olmuşlar. Sevgileri artmış günden güne. Sevildikçe ışık daha da
parlamış, coşmuş.
Işık parladıkça karanlık zayıflamaya başlamış. Zayıfladıkça kaybolmaya...
Ama yokmuş gözünde hiçbir şe ...