Yüzü alev gibi yanan adam “Ablam Zeynep’i, kardeşim Meral’i ve babamı nasıl katlettin?” demedi. “Doğan Katliamı” dedi. Sadece kendi acısına sahip çıkma bencilliğine düşmedi. Çünkü o acı, onu bilen herkesin yani insanlığın ortak acısıydı ve Dersim’in ciğerlerinin tam ortasına hançer gibi saplanmıştı.Ölmenin de onurlu yaşamanın da eşit şekilde cesaret gerektirdiği topraklarda gözü pek bir yazar kalemini kınından çıkarıyor ve tarifsiz bir acıyı dirayetle anlatıyor. Susmuyor, sinmiyor, kavganın ...