Çocukluğumun güzel günlerinden kareler geliyor aklıma. Her şeyin saf ve temiz olduğu, insanlarınhayatı paylaştığı, aşkla, sevgiyle birbirine sarıldığı mutlu kareler… Tüketmek yerine üretmenin erdemine inandığımız, kendi ürettiklerimizle yaşamı sürdürmeye çalıştığımız büyülü günlerden umut dolu kareler…O zamanlar, her yerde fukaralık vardı ama umutsuzluk hiç yoktu. Ülkenin her bir ferdi, yokluk içinde çocuklarını okuturken, onların geleceğinin güzel olacağına yürekten inanırdı.
O yokluktan ...