O zengin bir şehirde açlıktan ölmek üzere olan bir ozandı. O bu fani dünyaya insanların
gönüllerini o güzel ve derinden etkileyici sözcükleriyle doldursun, yüreklerine canlılık getirsin diye yollanmıştı. Asil ruhlu bu genç insan ruhunu sakinleştirsin ve sevgi dol- dursun diye Hoşgörü Tanrıçası tarafından gönderilmişti. Ama nerede! O, üstünde yaşamakta olan tuhaf sakinlerinden bir gülücük bile beklemeden, bu soğuk dünyaya seve seve elveda diyordu.