Tutukevinin arabasinda, ellerindeki kelepçeyle kendine baktikça kederleniyor, hayatinin nereden nereye geldigini düsünüyordu kelepçeye bakan bugulu gözleriyle. Zaten hep bugulu bakardi gözleri. Içten, sevecen, duygulu, piril piril parlardi gözleri her zaman. Hep güzelliklerden yana olmustu hayati boyunca. Kimseyi incitmemisti, kimsenin de kendisini incitmesini istememisti ama bazen kader, insani kendi yoluna çekiyordu, istemese de yürekten hatta hiç hesapta yokken bazi seyleri ayarlayiveriyordu, ...