Victor Hugo, aydınlanmacı hümanizmin geleneğinde,
suç ile ceza ilişkisinin insansız
bir mıntıkada tartışılmasının anlamsızlığı-
na işaret eder gibidir. Onun kişisi, hayat ile
ölüm arasındaki dar sınır çizgisinin üzerinde,
geri dönülmez bir noktada durmaktadır.
Önünde bütün yolların sonu vardır: İnfaz.
Ve bu infazdan kurtulmanın tek ihtimali vardır:
Toplum vicdanından ya da yargıçlardan
umabileceği merhamet.