"Sanırım insanlar, acılarla yoğrulup, olgunlaşıyorlar. İlk kez aşkı bana tattıran sevdiğim kadın hayatta değil artık. Sağlığında, ona ölümü, hastalığı yakıştıramayan ben, onu uğurladım kara toprağa. Her şey için çok geç kalmışız. Sinsi bir düşman gibi ölüm yavaş işlemiş bedenine. Gülce, adı gibi gülü andıran gül yüzüyle bin kez tekrar dünyaya yeniden gelen ben, öksüzüm, yetimim, sevgisizim artık. Nereye baksam, nereye dokunsam onu görüyor, ona dokunuyorum. Bahçe, onun eseri ağaçlarla, çiçeklerle ...