Kara ladin ağacı ormanı, donmuş nehrin iki yakasında da kaşlarını çatıyordu. Yeni esen rüzgarın etkisiyle ağaçların üstündeki beyaz kar örtüsü dökülmüş, siyah ve uğursuz ağaçlar, zayıflayan ışığın altında birbirleri üzerine eğilmişlerdi. Büyük bir sessizlik, diyarı sarmıştı. Diyarın kendisi ıssız, cansız, hareketsizdi o kadar yalnız ve soğuktu ki diyarın ruhu, üzgün bile denemezdi.Sanki diyarda bir kahkaha geziyordu öyle bir kahkaha ki, bütün üzüntülerden daha korkunç öyle bir kahkaha ki, Sfe ...