"Annem beni merdivenlerin başında bıraktığında zaten her şey için çok geçti.
O kocaman binanın içinde küçücük kalmıştı.
Hayatımda en çok acı çektiğim, en çok ağladığım andı.
Annemin gidişini izledim ve yalvardım dakikalarca: ‘Gitme anne, gitme!' Annem de ayaklarını sürüklüyordu adeta gitmemek için ama gitmeye mecburdu...
Sonunda yine ayrılık...
Kaç defa ayrılacaktık daha? Neden kavuşamıyorduk?
İstediğim kadar ağlayayım, üzüleyim, ...