Altan için o gün odasında başucunda beklemek, kaderin son ilmeği olmalıydı. Anlındaki iki satırın ne kadar noktaları virgülleri varsa gözyaşıyla koyuyordu. İsminin yazılmış olduğu çekmecenin kenarından sarkan kâğıdı fark edip alakasız şekilde uzanırken, ilk kelimesi ilişiyordu gözüne. Hayatın acımasızlığı işlenmişti satırlara. Nur'un, Altan her bahçeyi düzenlediğinde söylediği sözler dökülmüştü satırlara.
"Ortancalarımıza iyi bak!
Ellerim satırlara dolaşıyor yazarken,
...