Zamanın ölçülmüş hâliyle yarım asrı geride bıraktığım bir gün, içimdeki çocuğun elinden tutup kelimelerle yolculuğun kapısını araladım. O an, içsel bir çağrının yankısıydı; görünmeyen bir yerden, kalbimin en sessiz köşesinden gelen bir ses…Ve biz -ben ve o çocuk- birlikte yola koyulduk. Günlerce, aylarca, yıllarca süren bir yolun yolcusu olmuştuk ikimiz. O günden bu yana, her adımımız bir dua, her kelimemiz bize nefes, her sessizlikte bilge bir öğretici ile karşılaştık. Birlikte yürüyerek, birli ...