gün gider hüzün gider ben hep aynı yerdeyim
ne camda arap kızı ne kafdağında hüzün
giden günle beraber eskir elbiselerim
giden günle beraber yağmura çalar yüzüm
bütün esrik kızların gül koydum avucuna
sonra şiir söyledim bir güle yaslanarak
ondan bağlıdır dilim bulutların ucuna
ondan ayaklarımı aşina bulur toprak