Geceleri daha karanlıktır kayıp insanların, duvarları daha soğuk...
Hep kar yağar, kayıp çocukların ikliminde... Işığını yitirmiş insanların, zifiri karanlıktadır gözleri; açıkken bile...
Yitik bir karanlıktır belki ölümün rengi; siyah... Zifiri bir siyah...
Dibe vurmuş bir yalnızlıkta, her daim deşilmeye hazır bir yaradır hicran; her daim taze!
Acıları yüreklerine yapışmış, ızdıraplı kalplerdir artık onlar; yaman çaresizliklerde, tüm umut ışık ...