Annem 27 yaşında idi, bir gece vakti ışık oldu gitti.
Işık durağında bizi gözlemekte ve beklemekte...
Annem gittiğinde ben yedi,Zerrin beş, Cevriye de iki yaşındaydı.
Işığımız söndü,karanlık acıyla birleşti, omzumuza çöktü.
Bu ağırlık ne dindi ne de ara verdi, hep artarak devam etti.
Üçümüz de hem öksüz hem de yetim kaldık.
Ne hayat bize yetti ne de biz hayata yettik.
Yerle gök arasında hep yarım, hep eksik kaldık.
Her güneş doğumunda,
Her ay ...