Sokak hâlâ kendine gelebilmiş değildi, yıkılan binalar, moloz yığınları bir tarafta, mahkeme kararlarına rağmen hırgür devam eden inşaatlar bir tarafta. Yıkıntıların önünde arkasında ters dönmüş koltuklar, yamulmuş bisikletler, saçılmış ayakkabılar duruyordu. Bu eski, deforme eşyalar sokak lambalarının parlayan ışığında canlanmış gibiydiler, canlı ama takatsiz. İzbelere sığınanların umutsuz, ölü gözleri bir açılıp bir kapanıyor, Zorba’nın seçici bir Azrail gibi sokağı süpürüp geçen uzun ve narin ...