Piyale Madra´nın Ademleri ve Havvaları, yaşları kaç olursa olsun, uydurdukları (düşledikleri?) şeylere kendileri de inanıyorlar -bizim gibi...
Bir yandan da düşlerini yitirmişler (mi?): Bulutlar da bir tuhaflaşmış; şekilden şekile girmiyorlar artık.
Bu öykülerin her biri her gün yaşadığımız birer küçük ayrıntı, nerdeyse çizgiyi bile gerektirmeyecek kadar bildik. Peki, neden öyleyse Piyale Madra çizene kadar görmüyoruz onları? Çok yakınımızda, her an bizimle, bizim, oldukları için mi? ...