Bir ah çekiyorum, yüreğimden kopuyor, yer küreyi sarsıyor ve kıyametin başlangıcı oluyor bu ah. Oysa ufaldıkça ufalıyor ve bir başka kulakta fısıltıya dönüşüyor hikâyem. Bu kıyamet yalnızca benim, ben ölüyorum ve o zaman dünya yok oluyor. Benim renklerim soluyorsa o zaman dünya da soluyor.
Ben bir savaşçı, bir tanrıça, bir kadim… ben hiç kimseyim. Ayaklarım iz bırakıyor dünyada, ben de varım diyorum böylelikle fakat benim adımım nedir ki? Koca evrende küçücük ve yalnızım, hikâyem yok olacak ...