Elektriğin olmadığı zamanda doğdum ben.
Çamurlu sokaklarda koşup oynadık gün boyu ve akşam yemeğinden sonra ailenin erkekleri köy kahvesinde, kadınlar da bir komşu evde toplanıp sohbet edelerdi. Biz çocuklarsa kendi aramızda biraz oynaştıktan sonra yavaş yavaş günün yorgunluğunun etkisiyle annelerimizin dizine kıvrılır uyku âlemine geçerdik. Büyüklerimiz sıklıkla kızardı. "Laf dinlemeyin, uyuyun bakayım!" diye. İyi ki dinlemişim konuşulanları ve iyi ki hafızama kaydetmişim. 1940’lı ...