Hayatım boyunca çıkamayacağım hiçbir katın olmadığını düşündüm durdum. Yoktu da. Ve son merdivenden sonra gökyüzüne dokunabilecek kadar yakın olduğumu hissettim. Dokunabilirdim de. Ama yukarıda gördüğüm saf aydınlık, bana diplerin karanlığından daha iyi gelmiyordu. Ben bu değildim. Ve olmadığım kişiden geriye, artık bıkkın bir adam kalmıştı. Bıkkın ve geriye dönemeyecek kadar da yorgun.
Neredeyse her güne küçük ve yeni umutlarla başlıyor, ama günün içinde ya da sonunda intihar eğilimi kaza ...